Οι ΗΠΑ φαίνεται να αποδέχονται ότι δεν μπορούν πλέον να επιβάλουν στρατιωτικά ή οικονομικά τη θέλησή τους στο Ιράν χωρίς να ρισκάρουν μια καταστροφική περιφερειακή έκρηξη
(upd 3) Ραγδαίες φαίνεται πως είναι οι εξελίξεις στο παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν, καθώς πληροφορίες από το Islamabad αναφέρουν ότι το Πακιστάν ενδέχεται να ανακοινώσει ήδη από τη Δευτέρα 25/5/2026 τα τέσσερα βασικά σημεία της συμφωνίας που βρίσκεται υπό διαμόρφωση.
Το Al-Mayadeen στο αποκάλυψε ότι τη Δευτέρα αναμένεται επίσημη δήλωση τόσο από τον υπουργό Εξωτερικών όσο και από τον αρχηγό του πακιστανικού στρατού, γεγονός που επιβεβαιώνει τον καθοριστικό ρόλο που έχει αναλάβει το Πακιστάν ως βασικός διαμεσολαβητής ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio επιβεβαίωσε ότι έχει σημειωθεί «σημαντική πρόοδος» προς την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας με το Ιράν, προειδοποίησε όμως την Κυριακή (24/5) ότι δεν πρόκειται ακόμη για «οριστική πρόοδο».
Ο Rubio έκανε τις δηλώσεις αυτές κατά τη διάρκεια της τετραήμερης επίσκεψής του στην Ινδία, εκφράζοντας την ελπίδα ότι τις επόμενες ώρες θα υπάρξουν θετικά νέα από τις διαπραγματεύσεις.
Όπως είπε, η κυβέρνηση Trump έχει ήδη επιτύχει έναν από τους βασικούς της στόχους, «δηλαδή έναν κόσμο που δεν χρειάζεται πλέον να φοβάται ή να ανησυχεί για την ύπαρξη ιρανικού πυρηνικού όπλου.
Σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο και πηγές που βρίσκονται κοντά στις διαπραγματεύσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν βρίσκονται πολύ κοντά στην υπογραφή ενός μνημονίου κατανόησης διάρκειας 60 ημερών, το οποίο περιλαμβάνει:
1. Επέκταση της εκεχειρίας,
2. Επαναλειτουργία των Στενών του Hormuz
3. Ελεύθερες ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου,
4. Αποδέσμευση μέρους παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων,
5. Νέο πλαίσιο διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.
6. Αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων από την περιοχή
7. Τερματισμός επιθέσεων του Ισραήλ στον Λίβανο
Όμως πίσω από τις διπλωματικές διατυπώσεις κρύβεται μια πολύ βαθύτερη πραγματικότητα: Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να αποδέχονται ότι δεν μπορούν πλέον να επιβάλουν στρατιωτικά ή οικονομικά τη θέλησή τους στο Ιράν χωρίς να ρισκάρουν μια καταστροφική περιφερειακή έκρηξη.
Πρόκειται επί της ουσίας για 7 όρους – επιδιώξεις, που μέχρι στιγμής η Τεχεράνη φαίνεται να επιτυγχάνει.
Η στιγμή που η Ουάσιγκτον κατάλαβε ότι δεν ελέγχει πλέον την κατάσταση
Τα τελευταία χρόνια η στρατηγική της Ουάσιγκτον απέναντι στην Τεχεράνη βασίστηκε σε τρεις άξονες: οικονομικός στραγγαλισμός μέσω κυρώσεων, στρατιωτική πίεση, και απόπειρα διεθνούς απομόνωσης του Ιράν.
Το αποτέλεσμα όμως ήταν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που περίμεναν οι Αμερικανοί σχεδιαστές.
Το Ιράν επέζησε των κυρώσεων, διατήρησε την περιφερειακή του επιρροή, ενίσχυσε τις στρατιωτικές του δυνατότητες, και απέκτησε την ικανότητα να απειλεί ευθέως την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια μέσω των Στενών του Hormuz.
Και ακριβώς εκεί άρχισε ο πραγματικός φόβος της Δύσης.
Διότι τα Στενά του Ηormuz δεν είναι ένα απλό γεωπολιτικό σημείο πίεσης.
Είναι η σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη.
Οποιαδήποτε παρατεταμένη κρίση εκεί θα εκτόξευε τις τιμές του πετρελαίου, θα προκαλούσε παγκόσμιο οικονομικό σοκ και θα έφερνε τεράστιο πολιτικό κόστος στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.
Η συμφωνία που αλλάζει τα πάντα
Το προσχέδιο της συμφωνίας προβλέπει:
1. Άνοιγμα των Στενών του Hormuz
2. Αποχώρηση του αμερικανικού στόλου από την άμεση αντιπαράθεση με το Ιράν,
3. Τερματισμό του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού
4. Αποδέσμευση περίπου 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων από παγωμένα ιρανικά κεφάλαια.
Για την Τεχεράνη, αυτά συνιστούν τεράστια πολιτική και οικονομική ανάσα.
Για την Ουάσιγκτον όμως αποτελούν σιωπηλή παραδοχή ότι η πολιτική «μέγιστης πίεσης» απέτυχε.
Παρά τις απειλές, τις κυρώσεις και την πολεμική ρητορική, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάζονται τώρα να επιτρέψουν στο Ιράν να επιστρέψει στις διεθνείς αγορές ενέργειας.
Και το πιο ανησυχητικό για το Tel Aviv είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς η Τεχεράνη να έχει εγκαταλείψει ουσιαστικά το στρατηγικό της αποτύπωμα στην περιοχή.
Το πυρηνικό πρόγραμμα παραμένει ανοιχτή πληγή των συνομιλιών
Παρά τη συμφωνία, το μεγαλύτερο πρόβλημα – τουλάχιστον για ΗΠΑ και Ισραήλ - παραμένει άλυτο: το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το μνημόνιο κατανόησης δεν περιλαμβάνει οριστική διευθέτηση του πυρηνικού φακέλου.
Αντίθετα, προβλέπει μια νέα διαπραγμάτευση διάρκειας 30 ημερών μετά την υπογραφή της συμφωνίας-πλαισίου.
Αυτό σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εξασφάλισαν ακόμη τις δεσμεύσεις που ζητούν ενώ το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά διαπραγματευτικά χαρτιά.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η αγωνία που διαπερνά πλέον την Ουάσιγκτον.
Γιατί όσο περνά ο χρόνος το Ιράν ανακτά οικονομική ανάσα, αποκαθιστά μέρος της ενεργειακής του ισχύος και εμφανίζεται όλο και πιο απαραίτητο για τη σταθερότητα της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου.
Το Ιράν δεν επιστρέφει στο παλιό καθεστώς
Ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχεία που αποκαλύπτονται είναι ότι η κατάσταση στα Στενά του Hormuz δεν πρόκειται να επιστρέψει πλήρως στην προπολεμική εποχή.
Παρά τα δυτικά δημοσιεύματα περί «επιστροφής στην κανονικότητα», οι πληροφορίες από τις διαπραγματεύσεις δείχνουν ότι η Τεχεράνη επιμένει σε κυριαρχικό έλεγχο των Στενών, νέους κανόνες ασφάλειας και διαφορετική ισορροπία ισχύος στην περιοχή.
Με απλά λόγια το Ιράν δεν δέχεται πλέον το μοντέλο αμερικανικής κυριαρχίας στον Περσικό Κόλπο.
Η Τεχεράνη θεωρεί ότι ο πόλεμος απέδειξε πως η εποχή της μονοπολικής αμερικανικής επιβολής στη Μέση Ανατολή τελειώνει.
Ο ρόλος του Πακιστάν και η σιωπηλή απομόνωση της Δύσης
Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο ρόλος του Πακιστάν στις διαπραγματεύσεις.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το Islamabad αποτέλεσε βασικό διαμεσολαβητή ανάμεσα στις δύο πλευρές, επιβεβαιώνοντας ότι οι περιφερειακές δυνάμεις της Ασίας αποκτούν πλέον ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στις εξελίξεις της Μέσης Ανατολής.
Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη απουσιάζει σχεδόν πλήρως από τη διαδικασία.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που επί χρόνια ακολουθούσαν πιστά την αμερικανική στρατηγική κυρώσεων απέναντι στην Τεχεράνη βρίσκονται τώρα στο περιθώριο, παρακολουθώντας τις εξελίξεις χωρίς πραγματική επιρροή.
Η πιο επικίνδυνη φάση δεν έχει έρθει ακόμη
Παρά τις πληροφορίες περί επικείμενης συμφωνίας, τίποτα δεν θεωρείται ασφαλές.
Στην Ουάσιγκτον οι φιλοπολεμικοί κύκλοι πιέζουν για νέα κλιμάκωση, το φιλοϊσραηλινό lobby θεωρεί τη συμφωνία στρατηγική καταστροφή και πολλοί Ρεπουμπλικάνοι αντιμετωπίζουν οποιαδήποτε παραχώρηση προς το Ιράν ως ήττα.
Στο Tel Aviv επικρατεί βαθιά ανησυχία ότι μια οικονομικά ισχυρότερη και πολιτικά σταθερότερη Τεχεράνη θα αλλάξει οριστικά τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή.
Και στην Τεχεράνη, παρά τη συγκρατημένη αισιοδοξία, υπάρχει πλήρης επίγνωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν ανά πάσα στιγμή να υπαναχωρήσουν ή να επιχειρήσουν νέα πίεση.
Η αλήθεια είναι πως η συμφωνία δεν μοιάζει με οριστική ειρήνη.
Μοιάζει περισσότερο με μια εύθραυστη ανάπαυλα πριν από την επόμενη μεγάλη μάχη για το μέλλον της Μέσης Ανατολής.
Ρήγμα στους Ρεπουμπλικάνους – Πρωτοφανής επίθεση Graham σε Trump: Προδίδεις το Ισραήλ, φέρνεις τον εφιάλτη
Έντονες αντιδράσεις προκαλεί στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικάνων η συμφωνία εκεχειρίας ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν, με κορυφαίους Αμερικανούς γερουσιαστές να επιτίθενται δημόσια στον Donald Trump, προειδοποιώντας ότι οι όροι της συμφωνίας ενισχύουν στρατηγικά την Τεχεράνη και αποδυναμώνουν το Ισραήλ.
Ο γερουσιαστής Lindsey Graham εξαπέλυσε σκληρή επίθεση, υποστηρίζοντας ότι οποιαδήποτε συμφωνία αφήνει το Ιράν στρατιωτικά ισχυρό και πολιτικά όρθιο θα μετατραπεί σε «εφιάλτη για το Ισραήλ».
Όπως ανέφερε σε ανάρτησή του στο X, εάν η σύγκρουση τερματιστεί επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν ότι δεν μπορούν να προστατεύσουν τα Στενά του Hormuz ή τις πετρελαϊκές υποδομές του Κόλπου από ιρανικά πλήγματα, τότε το Ιράν θα εμφανιστεί ως η κυρίαρχη δύναμη της περιοχής.
Τη γραμμή Graham υιοθέτησαν και άλλοι ισχυροί Ρεπουμπλικάνοι.
Ο πρόεδρος της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας, Tom Cotton, αναδημοσίευσε τις δηλώσεις Graham, ενισχύοντας το μέτωπο πίεσης απέναντι στον Trump.
Ακόμη πιο αιχμηρός εμφανίστηκε ο πρόεδρος της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, Roger Wicker, ο οποίος χαρακτήρισε την προτεινόμενη «60ήμερη εκεχειρία» ως «καταστροφή».
«Όσα επιτεύχθηκαν με την Επιχείρηση Επική Οργή θα πάνε χαμένα», έγραψε χαρακτηριστικά, χρησιμοποιώντας την αμερικανική ονομασία για τον πόλεμο κατά του Ιράν.
Οι δηλώσεις αποκαλύπτουν το βαθύ ρήγμα που διαμορφώνεται πλέον στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα γύρω από τη στρατηγική απέναντι στην Τεχεράνη.
www.bankingnews.gr
Το Al-Mayadeen στο αποκάλυψε ότι τη Δευτέρα αναμένεται επίσημη δήλωση τόσο από τον υπουργό Εξωτερικών όσο και από τον αρχηγό του πακιστανικού στρατού, γεγονός που επιβεβαιώνει τον καθοριστικό ρόλο που έχει αναλάβει το Πακιστάν ως βασικός διαμεσολαβητής ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio επιβεβαίωσε ότι έχει σημειωθεί «σημαντική πρόοδος» προς την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας με το Ιράν, προειδοποίησε όμως την Κυριακή (24/5) ότι δεν πρόκειται ακόμη για «οριστική πρόοδο».
Ο Rubio έκανε τις δηλώσεις αυτές κατά τη διάρκεια της τετραήμερης επίσκεψής του στην Ινδία, εκφράζοντας την ελπίδα ότι τις επόμενες ώρες θα υπάρξουν θετικά νέα από τις διαπραγματεύσεις.
Όπως είπε, η κυβέρνηση Trump έχει ήδη επιτύχει έναν από τους βασικούς της στόχους, «δηλαδή έναν κόσμο που δεν χρειάζεται πλέον να φοβάται ή να ανησυχεί για την ύπαρξη ιρανικού πυρηνικού όπλου.
Σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο και πηγές που βρίσκονται κοντά στις διαπραγματεύσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν βρίσκονται πολύ κοντά στην υπογραφή ενός μνημονίου κατανόησης διάρκειας 60 ημερών, το οποίο περιλαμβάνει:
1. Επέκταση της εκεχειρίας,
2. Επαναλειτουργία των Στενών του Hormuz
3. Ελεύθερες ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου,
4. Αποδέσμευση μέρους παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων,
5. Νέο πλαίσιο διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.
6. Αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων από την περιοχή
7. Τερματισμός επιθέσεων του Ισραήλ στον Λίβανο
Όμως πίσω από τις διπλωματικές διατυπώσεις κρύβεται μια πολύ βαθύτερη πραγματικότητα: Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να αποδέχονται ότι δεν μπορούν πλέον να επιβάλουν στρατιωτικά ή οικονομικά τη θέλησή τους στο Ιράν χωρίς να ρισκάρουν μια καταστροφική περιφερειακή έκρηξη.
Πρόκειται επί της ουσίας για 7 όρους – επιδιώξεις, που μέχρι στιγμής η Τεχεράνη φαίνεται να επιτυγχάνει.
Η στιγμή που η Ουάσιγκτον κατάλαβε ότι δεν ελέγχει πλέον την κατάσταση
Τα τελευταία χρόνια η στρατηγική της Ουάσιγκτον απέναντι στην Τεχεράνη βασίστηκε σε τρεις άξονες: οικονομικός στραγγαλισμός μέσω κυρώσεων, στρατιωτική πίεση, και απόπειρα διεθνούς απομόνωσης του Ιράν.
Το αποτέλεσμα όμως ήταν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που περίμεναν οι Αμερικανοί σχεδιαστές.
Το Ιράν επέζησε των κυρώσεων, διατήρησε την περιφερειακή του επιρροή, ενίσχυσε τις στρατιωτικές του δυνατότητες, και απέκτησε την ικανότητα να απειλεί ευθέως την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια μέσω των Στενών του Hormuz.
Και ακριβώς εκεί άρχισε ο πραγματικός φόβος της Δύσης.
Διότι τα Στενά του Ηormuz δεν είναι ένα απλό γεωπολιτικό σημείο πίεσης.
Είναι η σημαντικότερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη.
Οποιαδήποτε παρατεταμένη κρίση εκεί θα εκτόξευε τις τιμές του πετρελαίου, θα προκαλούσε παγκόσμιο οικονομικό σοκ και θα έφερνε τεράστιο πολιτικό κόστος στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.
Η συμφωνία που αλλάζει τα πάντα
Το προσχέδιο της συμφωνίας προβλέπει:
1. Άνοιγμα των Στενών του Hormuz
2. Αποχώρηση του αμερικανικού στόλου από την άμεση αντιπαράθεση με το Ιράν,
3. Τερματισμό του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού
4. Αποδέσμευση περίπου 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων από παγωμένα ιρανικά κεφάλαια.
Για την Τεχεράνη, αυτά συνιστούν τεράστια πολιτική και οικονομική ανάσα.
Για την Ουάσιγκτον όμως αποτελούν σιωπηλή παραδοχή ότι η πολιτική «μέγιστης πίεσης» απέτυχε.
Παρά τις απειλές, τις κυρώσεις και την πολεμική ρητορική, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάζονται τώρα να επιτρέψουν στο Ιράν να επιστρέψει στις διεθνείς αγορές ενέργειας.
Και το πιο ανησυχητικό για το Tel Aviv είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς η Τεχεράνη να έχει εγκαταλείψει ουσιαστικά το στρατηγικό της αποτύπωμα στην περιοχή.
Το πυρηνικό πρόγραμμα παραμένει ανοιχτή πληγή των συνομιλιών
Παρά τη συμφωνία, το μεγαλύτερο πρόβλημα – τουλάχιστον για ΗΠΑ και Ισραήλ - παραμένει άλυτο: το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το μνημόνιο κατανόησης δεν περιλαμβάνει οριστική διευθέτηση του πυρηνικού φακέλου.
Αντίθετα, προβλέπει μια νέα διαπραγμάτευση διάρκειας 30 ημερών μετά την υπογραφή της συμφωνίας-πλαισίου.
Αυτό σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εξασφάλισαν ακόμη τις δεσμεύσεις που ζητούν ενώ το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά διαπραγματευτικά χαρτιά.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η αγωνία που διαπερνά πλέον την Ουάσιγκτον.
Γιατί όσο περνά ο χρόνος το Ιράν ανακτά οικονομική ανάσα, αποκαθιστά μέρος της ενεργειακής του ισχύος και εμφανίζεται όλο και πιο απαραίτητο για τη σταθερότητα της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου.
Το Ιράν δεν επιστρέφει στο παλιό καθεστώς
Ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχεία που αποκαλύπτονται είναι ότι η κατάσταση στα Στενά του Hormuz δεν πρόκειται να επιστρέψει πλήρως στην προπολεμική εποχή.
Παρά τα δυτικά δημοσιεύματα περί «επιστροφής στην κανονικότητα», οι πληροφορίες από τις διαπραγματεύσεις δείχνουν ότι η Τεχεράνη επιμένει σε κυριαρχικό έλεγχο των Στενών, νέους κανόνες ασφάλειας και διαφορετική ισορροπία ισχύος στην περιοχή.
Με απλά λόγια το Ιράν δεν δέχεται πλέον το μοντέλο αμερικανικής κυριαρχίας στον Περσικό Κόλπο.
Η Τεχεράνη θεωρεί ότι ο πόλεμος απέδειξε πως η εποχή της μονοπολικής αμερικανικής επιβολής στη Μέση Ανατολή τελειώνει.
Ο ρόλος του Πακιστάν και η σιωπηλή απομόνωση της Δύσης
Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο ρόλος του Πακιστάν στις διαπραγματεύσεις.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το Islamabad αποτέλεσε βασικό διαμεσολαβητή ανάμεσα στις δύο πλευρές, επιβεβαιώνοντας ότι οι περιφερειακές δυνάμεις της Ασίας αποκτούν πλέον ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο στις εξελίξεις της Μέσης Ανατολής.
Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη απουσιάζει σχεδόν πλήρως από τη διαδικασία.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που επί χρόνια ακολουθούσαν πιστά την αμερικανική στρατηγική κυρώσεων απέναντι στην Τεχεράνη βρίσκονται τώρα στο περιθώριο, παρακολουθώντας τις εξελίξεις χωρίς πραγματική επιρροή.
Η πιο επικίνδυνη φάση δεν έχει έρθει ακόμη
Παρά τις πληροφορίες περί επικείμενης συμφωνίας, τίποτα δεν θεωρείται ασφαλές.
Στην Ουάσιγκτον οι φιλοπολεμικοί κύκλοι πιέζουν για νέα κλιμάκωση, το φιλοϊσραηλινό lobby θεωρεί τη συμφωνία στρατηγική καταστροφή και πολλοί Ρεπουμπλικάνοι αντιμετωπίζουν οποιαδήποτε παραχώρηση προς το Ιράν ως ήττα.
Στο Tel Aviv επικρατεί βαθιά ανησυχία ότι μια οικονομικά ισχυρότερη και πολιτικά σταθερότερη Τεχεράνη θα αλλάξει οριστικά τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή.
Και στην Τεχεράνη, παρά τη συγκρατημένη αισιοδοξία, υπάρχει πλήρης επίγνωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν ανά πάσα στιγμή να υπαναχωρήσουν ή να επιχειρήσουν νέα πίεση.
Η αλήθεια είναι πως η συμφωνία δεν μοιάζει με οριστική ειρήνη.
Μοιάζει περισσότερο με μια εύθραυστη ανάπαυλα πριν από την επόμενη μεγάλη μάχη για το μέλλον της Μέσης Ανατολής.
Ρήγμα στους Ρεπουμπλικάνους – Πρωτοφανής επίθεση Graham σε Trump: Προδίδεις το Ισραήλ, φέρνεις τον εφιάλτη
Έντονες αντιδράσεις προκαλεί στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικάνων η συμφωνία εκεχειρίας ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν, με κορυφαίους Αμερικανούς γερουσιαστές να επιτίθενται δημόσια στον Donald Trump, προειδοποιώντας ότι οι όροι της συμφωνίας ενισχύουν στρατηγικά την Τεχεράνη και αποδυναμώνουν το Ισραήλ.
Ο γερουσιαστής Lindsey Graham εξαπέλυσε σκληρή επίθεση, υποστηρίζοντας ότι οποιαδήποτε συμφωνία αφήνει το Ιράν στρατιωτικά ισχυρό και πολιτικά όρθιο θα μετατραπεί σε «εφιάλτη για το Ισραήλ».
Όπως ανέφερε σε ανάρτησή του στο X, εάν η σύγκρουση τερματιστεί επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν ότι δεν μπορούν να προστατεύσουν τα Στενά του Hormuz ή τις πετρελαϊκές υποδομές του Κόλπου από ιρανικά πλήγματα, τότε το Ιράν θα εμφανιστεί ως η κυρίαρχη δύναμη της περιοχής.
Τη γραμμή Graham υιοθέτησαν και άλλοι ισχυροί Ρεπουμπλικάνοι.
Ο πρόεδρος της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας, Tom Cotton, αναδημοσίευσε τις δηλώσεις Graham, ενισχύοντας το μέτωπο πίεσης απέναντι στον Trump.
Ακόμη πιο αιχμηρός εμφανίστηκε ο πρόεδρος της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, Roger Wicker, ο οποίος χαρακτήρισε την προτεινόμενη «60ήμερη εκεχειρία» ως «καταστροφή».
«Όσα επιτεύχθηκαν με την Επιχείρηση Επική Οργή θα πάνε χαμένα», έγραψε χαρακτηριστικά, χρησιμοποιώντας την αμερικανική ονομασία για τον πόλεμο κατά του Ιράν.
Οι δηλώσεις αποκαλύπτουν το βαθύ ρήγμα που διαμορφώνεται πλέον στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα γύρω από τη στρατηγική απέναντι στην Τεχεράνη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών